Een verschijnsel waar ik mij over blijf verbazen, is de obsessie met gratis die sommige mensen hebben. Laat ik dat even toelichten met een recent voorbeeld. Ik loop in de supermarkt richting de zoetigheden. Daar zie ik een echtpaar rusteloos met hun karretje rondzwermen. Is er iets aan de hand? Ik probeer het probleem te ontdekken. Er staat een soort kleine balie met, van een afstandje bezien, twee lege bakjes. Daarboven het logo van de supermarkt. De man zegt iets tegen de vrouw. Ze knikt en loopt geheimzinnig het gangpad in. Dan gebeurt het. De man kijkt schichtig om zich heen, maar ziet mij desondanks blijkbaar niet afwachtend staan. Hij grist snel iets weg achter het bakje en scheurt ergens aan. Het blijkt een blok chocolade te zijn. Hij breekt een stuk af en stuurt snel zijn karretje het gangpad in.
Ik sta perplex en schaam mij op dat moment voor de mensheid. Is het al zo erg dat we zoveel moeite doen voor een gratis stukje chocolade? Het zijn denk ik dezelfde mensen die zogenaamd zonder het te weten langs een kar lopen waar ze miniblikjes frisdrank uitdelen. Of erger nog, in de rij gaan staan daarvoor! Waarom doen mensen dat? Zit iedereen in de schuldsanering? Ik denk dat het gewoon de gierigheid is die de boventoon voert. Ik loop juist altijd met een grote boog om mensen met opvallende jassen heen, omdat die altijd iets van je moeten. Is het geen goed doel, dan is het wel een scholier met een zaterdagbaantje die ongeïnteresseerd flyers of andere troep uitdeelt. Wat een ergernis! Alleen Jan Mulder zou dat beter kunnen zeggen.
